Babcia na etacie to ja. Od niedawna mam szczęście wykonywać najcudowniejszy zawód świata. Proszę nie mylić z najstarszym zawodem! Być babcią to cudowne zajęcie ale jeszcze do tego mieć opłacaną składkę emerytalną, uwierzcie, że to fantastyczna sprawa. Od zawsze chciałam być dość wcześnie na emeryturze by mieć więcej czasu dla domu, dla rodziny, dla wnuków i na spokojne życie. Niestety, emerytura się oddala dzięki naszym rządzącym a ja przez najbliższe dwa lata będę babcią na etacie. Babcią nieetatową jestem od ponad dwóch lat i mam nadzieję być nią bardzo, bardzo długo.
Jak każda babcia całym sercem kocham swojego podopiecznego wnusia, więc czułości i troski mu nie zabraknie. Można by pomyśleć, że babcia w podeszłym wieku (czy 50+ to już podeszły wiek?) ma gorszą kondycję fizyczną i kłopoty z własnym zdrowiem i w wyniku tego nie będzie fikać koziołków z wnusiem na dywanie. Nic bardziej mylnego. Wiek nie ma tu nic do rzeczy, to stan ducha a dobra sprawność fizyczna jest wynikiem dbałości o ten stan. Czasem pewnie odczuję zmęczenie opiekując się ruchliwym maluchem czy targając po schodach malucha na rękach ale to tylko czasem. A co z dobrymi radami babci? Nie mam zamiaru być toksyczną babcią i wychowywać wnuki swoimi sprawdzonymi sposobami. Czasem podpowiem mamie moich wnuków co ja robiłam w podobnych sytuacjach i to tyle. Decyzję co jest dobre dla dzieci, a czego powinno się unikać pozostawiam rodzicom moich wnuków. Czas z babcią to czas troski o wnuki, czas miłości, twórczych zabaw i bardzo długich spacerów po lesie.
Można też co nieco pozwiedzać.
Na dzierganie powoli czasu przybywa ale na razie w większości są to drobiazgi zimowe dla najmniejszych.
Lali w czasie spacerów też nie może być zimno.
I to tyle na ten post osobisty. Z pozdrowieniami uciekam do prac związanych z niwelowaniem zaległości.
Posty
